Forskrift om særtilskot.

§ 1 .

Foreldra kan påleggjast å yte særtilskot dersom det oppstår særlege utlegg. Det er eit vilkår at utgiftene er rimelege og nødvendige, og ikkje går inn under dei utgiftene som det ordinære fostringstilskotet skal dekkje.

§ 2 .

Særtilskotet blir fastsett av tilskotsfuten på grunnlag av dei faktiske utgiftene som blir dokumenterte. Det kan ikkje påleggjast særtilskot dersom utlegget er lågare enn fullt tilskotsforskot per månad etter forskotteringslova.

Særtilskotet skal fastsetjast slik at dei dokumenterte nettoutgiftene blir fordelte mellom foreldra etter storleiken på inntekta deira og skal rundast av til den næraste sjettedelen av utgifta etter forskrift om fastsetjing og endring av fostringstilskot. Særtilskotet skal ikkje reduserast for samvær. Det skal ikkje fastsetjast særtilskot dersom den tilskotspliktige manglar full bidragsevne.

Tilskotsfuten sitt vedtak kan klagast inn for fylkestrygdekontoret.

§ 3 .

Særtilskot skal betalast i ein samla sum. Særtilskot kan likevel betalast i terminar dersom utlegget skal gjerast opp slik.

§ 4 .

Denne forskrifta tek til å gjelde frå 1. oktober 2003. Frå same tid blir forskrift av 13. oktober 1992 nr. 761 om særtilskot oppheva.